Main menu

Το δάκτυλο στο στόμα

Κάποτε οι γονείς μας θύμωναν όταν βάζαμε το δάκτυλο στο στόμα φοβούμενοι ότι έτσι θα καταστρέφαμε τα δόντια μας. Μπορώ να πως ότι ακόμη θυμάμαι την πικρή γεύση της ουσίας με την οποία μου πασάλειβαν το δάκτυλο για να με εμποδίζουν να το βάζω στο στόμα. Μετά από μεγάλο αγώνα, σταμάτησα να βυζαίνω τα δάχτυλά μου, αλλά όταν είμαι αγχωμένη εξακολουθώ να τρώω τα νύχια μου. Οι οδοντίατροι και οι γονείς εκείνης της εποχής είχαν αποφασίσει ότι στα δύο χρόνια έπρεπε ένα παιδί να σταματά να βυζαίνει τον αντίχειρά του. Ήταν πεπεισμένοι ότι τα παιδιά που θα εξακολουθούσαν πέραν αυτής της ηλικίας, δε θα έχαναν πια «εκείνη την κακή συνήθεια».

Σήμερα: Είναι πολλοί οι γονείς που δεν απαγορεύουν στα παιδιά τους να βυζαίνουν τον αντίχειρά τους. Ωστόσο υπάρχουν ακόμα οδοντίατροι που τους εφιστούν την προσοχή, γιατί αυτό θα μπορούσε να έχει αρνητικές συνέπειες για την οδοντοφυΐα. Έτσι επιβάλλονται δραστικά «αντίο» στον αντίχειρα σε παιδιά τεσσάρων-πέντε χρόνων. Είναι αληθινά απαραίτητο: Ειδικοί υποστηρίζουν ότι μέχρι την ηλικία των έξι χρονών το να βυζαίνουν τον αντίχειρα δεν προκαλεί παραμορφώσεις στο στόμα. Είναι η γλώσσα που μπορεί να εξωθήσει τα δόντια προς τα έξω, αλλά από τη στιγμή που με τον αντίχειρα στο στόμα η γλώσσα δεν αγγίζει τα δόντια, μέχρι τα έξι χρόνια, ένα παιδί μπορεί ανενόχλητα να βυζαίνει το αντίχειρά του. Στην πραγματικότητα τα περισσότερα παιδιά σταματούν να βυζαίνουν το δάχτυλό τους αυθόρμητα στην ηλικία των πέντε ή έξι χρόνων. Αν το παιδί σας δε σταματήσει, μπορεί να του προσφέρετε ένα αρκουδάκι ή ένα άλλο υποκατάστατο να κουβαλά μαζί του κατά τη διάρκεια της ημέρας για να δίνει στον εαυτό του ένα αίσθημα σιγουριάς. Εγώ πιστεύω ότι η ψυχή ενός παιδιού είναι η πιο σημαντική από τα δόντια του – σε οποιαδήποτε ηλικία. Δεν θα καθόμουν να το βομβαρδίζω, ώστε να πάψει να βυζαίνει τον αντίχειρά του: μ’ αυτό τον τρόπο θα διακινδυνεύαμε πράγματι να του δημιουργήσουμε προβλήματα.